Kontrolowany placebo test pioglitazonu u osób z niealkoholowym stłuszczeniem wątroby ad 6

W panelu A, P <0,01 dla porównania pomiędzy pioglitazonem i placebo w tygodniach 18 do 28, i P = 0,04 dla porównania w tygodniu 16. W panelu B, P <0,01 dla porównań w tygodniach 16 do 28, i P = 0,04 dla porównania w 14. tygodniu. W panelach C i D, P <0,001 dla porównań grup pioglitazonu i placebo ze zdrowymi grupami kontrolnymi, zarówno w punkcie wyjściowym, jak i po 6 miesiącach, poza tym, że porównanie stężeń adiponektyny w osoczu krwi grupa pioglitazon i zdrowe kontrole nie były znaczące. I słupki i T słupki oznaczają odchylenia standardowe. Interwencja żywieniowa w okresie docierania zmniejszała poziomy aminotransferazy asparaginianowej i aminotransferazy alaninowej w obu grupach (Ryc. 1). Skromne dodatkowe zmniejszenie tych poziomów w grupie placebo zostało wyjaśnione częściowo przez zmniejszenie masy ciała. W przeciwieństwie do tego, pioglitazon znormalizował poziomy aminotransferazy wątrobowej: poziomy aminotransferazy asparaginianowej w osoczu zmniejszały się o 40% (z 47 do 28 U na litr) u pacjentów, którzy otrzymywali pioglitazon, w porównaniu z 21% (od 42 do 33 U na litr) u pacjentów, którzy otrzymywali placebo (p = 0,04) i poziomy aminotransferazy alaninowej były zmniejszone o 58% (z 67 do 28 jednostek na litr) u pacjentów, którzy otrzymywali pioglitazon, w porównaniu z 34% (z 61 do 40 jednostek na litr) u pacjentów otrzymujących placebo (P <0,001). Normalizacja aminotransferazy asparaginianowej i aminotransferazy alaninowej korelowała z poprawą wrażliwości wątroby na insulinę (dla aminotransferazy asparaginianowej, r = 0,46, P = 0,02, dla aminotransferazy alaninowej, r = 0,40, P = 0,05). Poziomy czynnika martwicy nowotworu . (TNF-.) i transformującego czynnika wzrostu . (TGF-.) były podobne w punkcie wyjściowym w dwóch badanych grupach. Po 6 miesiącach żadna z wartości nie zmieniła się istotnie w grupie placebo, podczas gdy w grupie pioglitazonu poziom TNF-. zmniejszył się o 11% (P = 0,02), a poziom TGF-. zmniejszył się o 18% (P = 0,03).
Wątrobowa zawartość tłuszczu i poziomy osoczowe adiponektyny
Średnia zawartość tłuszczu w wątrobie, mierzona za pomocą spektroskopii rezonansu magnetycznego, była wyższa u osób z niealkoholowym stłuszczeniem wątroby niż u osób zdrowych (19,5 . 3,1% w porównaniu z 3,0 . 0,7%, P <0,001). W grupie pioglitazonu zawartość tłuszczu w wątrobie zmniejszono o 54% od wartości początkowej do 6 miesięcy, podczas gdy pozostała niezmieniona w grupie placebo (P <0,001 dla porównania między dwiema grupami) (Figura 1).
W punkcie wyjściowym średnie stężenia adiponektyny w osoczu były istotnie niższe u osób z niealkoholowym stłuszczeniem wątroby niż u zdrowych osób z grupy kontrolnej (6,7 . 1,2 vs. 14,4 . 1,7 ug na ml, P <0,001). Po 6 miesiącach poziom adiponektyny wzrósł o 2,3 w grupie pioglitazonu, podczas gdy pozostał on niezmieniony w grupie placebo (p <0,001 dla porównania między dwiema grupami) (ryc. 1). Stwierdzono odwrotną zależność pomiędzy zmniejszeniem zawartości tłuszczu w wątrobie a wzrostem poziomu adiponektyny w osoczu (r = -0,60, p <0,001).
Wrażliwość podstawowej insuliny wątrobowej i klirens glukozy
Ryc. 2. Ryc. 2. Stężenie glukozy w osoczu (panel A) i insuliny (panel B) podczas testu tolerancji glukozy w ustach 75 g, wrażliwości na insulinę wątrobową na czczo (panel C) i klirensu glukozy podczas testu tolerancji glukozy w ustroju 75 g (Panel D)
[patrz też: stomatolog warszawa ursynów, endometrioza a ciąża, okulistyka wrocław ]
[przypisy: olx drawsko pomorskie, korony cyrkonowe cena, odbudowa zęba na włóknie szklanym cena ]