Wytrzymałość glikemiczna monoterapii rosiglitazonem, metforminą lub gliburydem ad 5

Charakterystyka wyjściowa pacjentów. Spośród 6676 osób, które zostały wstępnie przebadane, 4360 losowo przydzielono do trzech grup leczenia (ryc. 1). Pacjenci byli w średnim wieku, głównie biali i otyli (wskaźnik masy ciała [waga w kilogramach podzielona przez kwadrat wysokości w metrach],> 30), bez znaczących różnic w podstawowych wartościach w grupie (tabela 1) . Mediana czasu leczenia wynosiła 4,0 roku dla rozyglitazonu i metforminy oraz 3,3 roku dla gliburydu. Odsetek pacjentów, którzy albo osiągnęli pierwotny wynik, albo ukończyli badanie, wynosił 63% w grupie leczonej rosiglitazonem, 62% w grupie z metforminą i 56% w grupie gliburydowej. Głównym powodem, dla którego pacjenci nie ukończyli badania, były zdarzenia niepożądane (12% pacjentów w grupie leczonej rosiglitazonem, 12% w grupie otrzymującej metforminę i 15% w grupie gliburydowej; p <0,001 w porównaniu do grupy leczonej rozyglitazonem grupa gliburydowa) i wycofanie zgody (7 do 8% pacjentów we wszystkich trzech grupach). Charakterystyka demograficzna, antropometryczna i metaboliczna pacjentów, którzy wycofali się z badania, nie różniła się istotnie pomiędzy grupami leczonymi. Główny wynik
Rycina 2. Rycina 2. Szacunki Kaplan-Meier skumulowanej częstości występowania monoterapii po 5 latach. Uważano, że leczenie zakończyło się niepowodzeniem, jeśli u pacjenta stwierdzono potwierdzony lub stwierdzony poziom glukozy w osoczu na czczo przekraczający 180 mg na decylitr. Redukcja ryzyka jest wyliczana dla porównań grup parowych z bazowego modelu proporcjonalnego ryzyka Cox-Cox. Szacunki Graya skumulowanej częstości skorygowane o wszystkie zgony były mniejsze niż szacunki Kaplan-Meier dotyczące niepowodzenia leczenia: 10% w grupie leczonej rosiglitazonem, 15% w grupie z metforminą i 25% w grupie gliburydowej. I słupki wskazują 95% CI.
Monoterapia nie powiodła się u 143 pacjentów otrzymujących rozyglitazon (2,9 na 100 pacjento-lat), 207 otrzymujących metforminę (4,3 na 100 pacjento-lat) i 311 pacjentów otrzymujących gliburyd (7,5 na 100 pacjento-lat). Skumulowana częstość występowania Kaplana-Meiera po 5 latach wynosiła 15% dla rozyglitazonu, 21% dla metforminy i 34% dla gliburydu (ryc. 2). Ryzyko (zapadalność) zmniejszono o 32% (95% przedział ufności [CI], 15 do 45) z rozyglitazonem w porównaniu z metforminą i 63% (95% CI, 55 do 70) z rozyglitazonem w porównaniu z gliburydem (P <0,001 dla obu porównań).
Rycina 3. Rycina 3. Współczynnik zagrożenia dla monoterapii Niepowodzenie w grupie rozyglitazonu, w porównaniu z grupami metforminy i gliburydu w kluczowych podgrupach. Test na heterogeniczność (interakcja) wskazuje, czy efekt leczenia był różny w poszczególnych podgrupach. Metodę Hochberga zastosowano do każdego z dwóch porównań grup leczonych. BMI oznacza wskaźnik masy ciała (waga w kilogramach podzielona przez kwadrat wysokości w metrach).
W momencie niepowodzenia leczenia 99,3% pacjentów w grupie leczonej rosiglitazonem, 98,6% w grupie otrzymującej metforminę i 99,0% w grupie otrzymującej gliburyd otrzymywało maksymalną dawkę badanego leku. Analiza wrażliwości wykazała, że korzyści wynikające ze stosowania rozyglitazonu w porównaniu z gliburydem prawdopodobnie nie wynikały z uprzedzeń spowodowanych wcześniejszym wycofaniem się z badania, ale nie można było wykluczyć tego czynnika w przypadku porównania rozyglitazonu i metforminy (patrz Dodatek dodatkowy).
[hasła pokrewne: medicus medycyna pracy, szpital krynica zdrój kontakt, jakie może być zdrowie ]
[podobne: stomatolog warszawa ursynów, olx szydłowiec, minoksydyl ]