Wytrzymałość glikemiczna monoterapii rosiglitazonem, metforminą lub gliburydem cd

Wszystkie leki przygotowano w identycznych kapsułkach, aby były nie do odróżnienia. Dla każdego leku dawkę zwiększono zgodnie z protokołem do maksymalnej dziennej skutecznej dawki (4 mg rozyglitazonu dwa razy na dobę, g metforminy dwa razy na dobę i 7,5 mg gliburydu dwa razy na dobę). Przy każdej wizycie konieczne było zwiększenie dawki, jeśli stężenie glukozy w osoczu na czczo było 140 mg na decylitr lub więcej; zmniejszenie dawki było dozwolone, jeśli wystąpiły zdarzenia niepożądane. Pomiary biochemiczne i kliniczne
Stężenie glukozy w osoczu na czczo mierzono za pomocą testu heksokinazowego (Olympus America) i hemoglobiny glikowanej za pomocą wysokosprawnej chromatografii cieczowej (Biorad) co 2 miesiące w pierwszym roku, a następnie co 3 miesiące. Testy czynności wątroby, pełną morfologię krwi i pomiary immunoreaktywnej insuliny, peptydu C i lipidów przeprowadzono co najmniej raz w roku. Próbki krwi badano w centralnym laboratorium.13 Wszystkie badane leki zostały wstrzymane rano w trakcie testów. Badanie fizykalne i elektrokardiograficzne wykonywano w punkcie wyjściowym i raz w roku.
Mierniki rezultatu
Pierwszorzędowym rezultatem był czas od randomizacji do niepowodzenia leczenia, który został zdefiniowany jako potwierdzona hiperglikemia (stężenie glukozy w osoczu na czczo,> 180 mg na decylitr) w kolejnych badaniach po co najmniej 6 tygodniach leczenia w dawce maksymalnej lub maksymalnej tolerowanej. badanego leku. Niezależny komitet orzekający, którego członkowie nie byli świadomi przydziału do grup terapeutycznych, wykorzystał wcześniej określone kryteria (patrz Dodatek dodatkowy, dostępny wraz z pełnym tekstem tego artykułu na stronie www.nejm.org) w celu ustalenia, czy pierwotny wynik został osiągnięty w przypadkach w nie uzyskano potwierdzającego stężenia glukozy w osoczu na czczo, pacjentka wycofała się z powodu niewystarczającego działania terapeutycznego lub przed potwierdzeniem hiperglikemii został podany dodatkowy lek obniżający stężenie glukozy (zgodnie z poprawką protokołu przyjętą w lutym 2004 r.). Na podstawie niezależnego orzeczenia uznano, że leczenie zakończyło się niepowodzeniem u 170 pacjentów: 41 ze 143 pacjentów, którzy osiągnęli pierwotny punkt końcowy (29%) w grupie leczonej rozyglitazonem, 61 z 207 (29%) w grupie z metforminą, i 68 z 311 (22%) w grupie gliburydowej.
Próg powyżej 180 mg na decylitr dla potwierdzonej hiperglikemii został wybrany tak, by reprezentował jednoznaczne niepowodzenie w utrzymaniu odpowiedniej kontroli glikemii bez wywoływania nadmiernych objawów hiperglikemicznych; próg poziomu glukozy w osoczu na czczo przekraczający 140 mg na decylitr w celu zwiększenia dawki leku badanego odzwierciedlał wytyczne kliniczne w czasie projektowania badania15. Poziom hemoglobiny glikowanej nie został wybrany jako główny wynik, ponieważ wytyczne na początku badania badania skupiły się głównie na poziomach glukozy w osoczu na czczo.15
Wcześniejsze drugorzędne wyniki obejmowały czas od randomizacji do potwierdzonego poziomu glukozy w osoczu na czczo ponad 140 mg na decylitr po co najmniej 6 tygodniach leczenia przy maksymalnej tolerowanej dawce badanego leku (dla pacjentów, którzy weszli do badania z na czczo plazą poziom glukozy 140 mg na decylitr lub mniej). Innymi wcześniej określonymi wynikami były poziomy glukozy w osoczu na czczo i glikowanej hemoglobiny, masa ciała oraz miary wrażliwości na insulinę i funkcji komórek .16, co określono na podstawie oceny modelu homeostazy (HOMA 2) za pomocą kalkulatora HOMA (www.dtu.ox .ac.uk).
Badacze terenowi zgłaszali wszystkie zdarzenia niepożądane i gromadzili dane podczas okresu leczenia
[hasła pokrewne: rectonal, oddanie krwi warunki, leczenie w komorze hiperbarycznej ]
[więcej w: olx międzyrzec podlaski, układowe zapalenie naczyń, badania przed zajściem w ciążę po 30 ]