Wytrzymałość glikemiczna monoterapii rosiglitazonem, metforminą lub gliburydem

Skuteczność tiazolidynodionów w porównaniu z innymi doustnymi lekami obniżającymi stężenie glukozy w utrzymywaniu długotrwałej kontroli glikemii w cukrzycy typu 2 nie jest znana. Metody
Ocenialiśmy rozyglitazon, metforminę i gliburyd jako początkowe leczenie niedawno zdiagnozowanej cukrzycy typu 2 w podwójnie ślepym, randomizowanym, kontrolowanym badaniu klinicznym z udziałem 4360 pacjentów. Pacjentów leczono mediana 4,0 lat. Pierwszorzędowym rezultatem był czas do wystąpienia monoterapii, która została zdefiniowana jako potwierdzony poziom stężenia glukozy na czczo na poziomie ponad 180 mg na decylitr (10,0 mmol na litr), w przypadku rozyglitazonu, w porównaniu z metforminą lub gliburydem. Uzupełnieniem wtórnym były stężenia glukozy w osoczu na czczo i hemoglobiny glikowanej, wrażliwość na insulinę oraz funkcja komórek beta.
Wyniki
Analiza Kaplana-Meiera wykazała skumulowaną częstość niepowodzeń monoterapii 5 lat po 15% dla rozyglitazonu, 21% dla metforminy i 34% dla gliburydu. Stanowi to zmniejszenie ryzyka o 32% dla rozyglitazonu w porównaniu z metforminą i 63% w porównaniu z gliburydem (p <0,001 dla obu porównań). Różnica w trwałości efektu leczenia była większa pomiędzy rozyglitazonem i gliburydem niż pomiędzy rozyglitazonem i metforminą. Gliburyd był związany z mniejszym ryzykiem incydentów sercowo-naczyniowych (w tym zastoinowej niewydolności serca) niż rozyglitazon (P <0,05), a ryzyko związane z metforminą było podobne do ryzyka związanego z rozyglitazonem. Rozyglitazon był związany z większym przyrostem masy ciała i obrzękiem niż metformina lub gliburyd, ale z mniejszą liczbą zdarzeń żołądkowo-jelitowych niż metformina i z mniejszą hipoglikemią niż gliburyd (p <0,001 dla wszystkich porównań).
Wnioski
Potencjalne ryzyko i korzyści, profil zdarzeń niepożądanych oraz koszty tych trzech leków należy uznać za pomocne w wyborze farmakoterapii u pacjentów z cukrzycą typu 2. (Numer ClinicalTrials.gov, NCT00279045.)
Wprowadzenie
Osiągnięcie i utrzymanie zbliżonej do prawidłowej glikemii zmniejsza ryzyko długotrwałych powikłań cukrzycy.1-3 Pomimo stylu życia i interwencji farmakologicznych, poziom glukozy zwiększa się z czasem w cukrzycy typu 2, prawdopodobnie w wyniku spadku funkcji komórek beta. 4 Postępująca natura cukrzycy typu 2 utrudnia utrzymanie docelowego poziomu hemoglobiny glikowanej w tradycyjnych lekach obniżających poziom glukozy [6, 6] i na ogół wymaga eskalacji dawek leków oraz stosowania terapii skojarzonych lub insuliny.7
Tiazolidynodiony zmniejszają insulinooporność poprzez uwrażliwianie tkanki mięśniowej, wątrobowej i tłuszczowej na insulinę8 i opóźniają progresję do cukrzycy typu 2 u pacjentów z nietolerancją glukozy. 9-11 Małe badania kliniczne sugerują, że tiazolidynodiony zachowują funkcję komórek beta.9,12. mogą być korzystne jako początkowe leczenie cukrzycy typu 2.
Nasze badanie, zwane Diabetes Outcome Progression Trial (ADOPT), było wieloośrodkowym, randomizowanym, podwójnie ślepym, kontrolowanym badaniem klinicznym zaprojektowanym w celu oceny trwałości kontroli glikemii u pacjentów otrzymujących monoterapię tiazolidynodionem, rozyglitazonem (Avandia, GlaxoSmithKline); biguanid, metformina (Glucophage, Bristol-Myers Sąuibb); lub sulfonylomocznik, gliburyd (Micronase, Pfizer)
[patrz też: vigrax jak stosować, leczenie w komorze hiperbarycznej, endometrioza a ciąża ]
[podobne: stomatolog warszawa wola, usg wrocław prywatnie, aspicam bio ]